Solo-man

Hij was er eerst en lag in de schaduw uit te puffen van zijn fietstocht. Achter zijn tent stonden 2 stoelen en een tafel. Het was bloedheet en wij konden op het veld onze tent nog in de brandende zon neerzetten. Daarna wilden wij ook bijkomen in de schaduw met fruit en water. Ik vroeg hem of ik een stoel mocht en pakte ook de tweede. Bij het pakken van de tweede stoel werd hij een beetje boos, ik gaf in het Engels aan dat het maar voor even was. We genoten van de stoel, de schaduw en het fruit en zetten de stoelen daarna weer bij hem terug.

In de avond kwamen we na ons stadsbezoek terug op de camping. Dezelfde man zat sip voor de toiletgebouwen op een trapje. Toen ik op het veldje kwam begreep ik zijn teleurstelling, het stond propvol met andere fietsers en tentjes en die hadden zijn tafel en stoelen ingenomen. Als je zo dicht op elkaar staat en veelal dezelfde tocht rijdt ontstaat er vaak vanzelf gezelligheid. Zo zaten wij even later ook met onze buren op een soort kleedkamer bankje lang te kletsen deze avond. De solo-man had dit moment misgelopen omdat hij zo graag een stoel en tafel voor zichzelf wilde. We zijn hem nog veel tegengekomen en altijd gebeurde er iets raars in het contact.

Zo pakte hij een keer mijn powerbank met telefoon eraan omdat hij deze zo mooi vond, en  kampeerde hij pal voor de schuifdeur van een kampeerbusje met zijn tentje. Hij miste net dat zintuig om plezierig contact te maken. Het was mij niet bijgebleven als ik niet de teleurstelling had gezien op zijn gezicht die ene avond, hij wilde het kennelijk toch anders. Wat ik hem mee zou willen meegeven, delen is leuk. Een stoel, fles wijn, powerbank, routetips, kaarten, dat is wat reizigers verbindt en het levert veel meer op dan iets helemaal voor jezelf hebben.